ءبىز راس قاربالاسپىز با؟
كەلۋقاينارى: |جاۋاپتى رەداكتور: | جاڭالانعان ۋاقىت:2019-02-08 16:45:00

ماقسات قيزات ۇلى


 

-مەن قىزمەتتە ەدىم، قاربالاسپىن، ارتىنان حابارلاسايىن..

-جولدامىن، ۇيگە بارعان سوڭ تىلدەسەيىن...

-دوسىممەن بىرگە تاماق ءىشىپ وتىر ەدىم، سالدەن سوڭ ءوزىم تەلەفون بەرەمىن.

بۇل سوزدەر سىرتتاي ەستىگەنگە كەرەمەت ورىندى سەزىلگەنىمەن، بۇل جاۋاپتار ۇيدە جاپادان جالعىز قارتتىقتىڭ قاقپانىنا تۇسكەن اتا-اناڭنىڭ قۇلاعىنا بارعاندا «قاقساماشى» دەگەندەي ەستىلەرى حاق.

مۇرنىڭا سۋ جەتپەي جۇرسە دە اتا-اناڭا، ەت باۋىر جاقىندارىڭا ۋاقىت شىعارىپ امانداسىپ، حال سۇراسىپ تۇرۋدى ۇمىتپا.

ەشكىم دە ات جاقىنىمەن الىستاعىسى كەلمەيدى، ەشكىم دە ولارمەن حابارلاسپاي قويۋدى قالامايدى. تەك ەسكەرمەيمىز، تاباندا تىلدەسەيىن دەپ ويلايسىڭ دا قاربالاستىقپەن ءجۇرىپ ونى دا ۇمىت قالدىراسىڭ.

تاڭەرتەڭ ويعا العان ءىسىڭ كەش كىرە ەسكىرەدى.

«ءاي، بولدى، قويشى، ەرتەڭ حابارلاسايىن»،-دەپ ويلايسىڭ دا قولفونىڭا قول سوزاسىڭ. جۇزدەگەن جازبالاردى كورۋگە ۋاقىت شىعارعان باسىڭ اتا-اناڭا، اعا-اپەكەڭە «امانسىز با»،-دەپ ايتۋعا دا جارامايدى.

بۇل شىندىعىندا قاربالاستىق ەمەس، بۇل قولفون باستى بولعان مەرەزدىك، بۇل ءوزىن وڭاشا ۇستاۋدى ادەت قىپ العان وزىمشىلدىك.

ەرتەدە جاپادان جالعىز ءبىر ۇيدە ءبىر قاريا ءىلىنىپ-سالىنىپ ءومىر ءسۇرىپ جاتىپتى، ۇلىن ۇياعا، قىزىن قياعا قوندىرعان اكەنى قىزمەتتەگى بالالارى اندا-ساندا ءبىر كەلىپ كورىپ تۇرادى ەكەن.
جىل وتكەن سايىن بالالاردىڭ كەلىپ-كەتۋى سيىرەپ تەلەفوندا عانا حابارلاسىپ تۇرىپتى. سودان ءبىر كۇنى «اكەلەر مەرەكەسى» كۇنى قاريا تاڭ اتا ورىنىنان تۇرىپ، قارا ءشاي، قاتقان نانىن جەپ العاسىن مەرەكەلىك قۇتتىقتاۋدى توسىپتى.

ءبىراق سول كۇنى ءۇش بالانىڭ بىرەۋى دە اكەسىمەن حابارلاسپاپتى.

«شاعىلعىردى انەۋ كۇنى ءبىر-ەكى رەت جەرگە ءتۇسىرىپ الىپ ەدىم، بۇزىلىپ قالعان بولدى عوي، ايتپەسە بالالاردان باسقا كۇنى بولماسا دا ءدال بۇگىن تەلەفون كەلۋى كەرەك قوي»،-دەگەن ويمەن قاريا قولفونىن تەلەفون جوندەيتىن جىگىتكە الىپ كەلىپتى.

رەمونتشى ارى قاراپ، بەرى قاراپ: اتا، تەلەفونىڭىز ساۋ-سالامات ەكەن، بارلىق يقۋاتى قاز-قالپىندا سايىراپ تۇر،-دەپ قارياعا قولفونىن قايتارىپ بەرىپتى.
قاريا ءلام دەمەستەن ۇيىنە قاراي اياڭداپتى.

بۇل اڭگىمەنى ەستىگەن جاننىڭ جۇرەك تۇسى شىم ەتە تۇسەرى اقيقات.

تولىق ورتانى ءبىتىرىپ داشۋەگە اتتاندىق، اۋىلدان، اتا-انادان الىس قالۋ وڭاي ما، اپتا سايىن اكە-شەشەمىزبەن حابارلاسىپ، ولارعا ساعىنعانىمىزدى ايتىپ جىلاپ تا الاتىنبىز.

ال قىزمەتكە شىققاننان بەرى قۇددى جوعارى قارقىندى تاس جولدا ماشينانى قۇيعىتىپ ايداعان شوفەرداي الدى-ارتىمىزعا قاراماي قۇنى پەرەن زىتىپ بەرىپپىز. قۇيعىتىپ كەلە جاتىپ، بۇرىلماعا كەلىپ شورت بۇرىلىپپىز، سول كەزدە ارتقى كابينكەدە قاننەن-قاپەرسىز وتىرعان اتا-انامىز ماشينادان وقىس ءتۇسىپ قالىپتى.

بىرتە-بىرتە ءبىز ول كىسىلەردى ۇمىتا باستاپپىز، قورعانسىز جاس شاعىمىزدا ءبىز ول كىسىلەرگە تەلەفون بەرىپ ساعىنعانىمىزدى ايتىپ، ول كىسىلەردىڭ مازاسىن الاتىنبىز.

ولار بۇعان ءىش ءجيمايتىن، ەسەسىنە ەس-اقىلى بىزدە بولىپ، بىزگە دەم بەرىپ، جاقسى وقۋدى، جاقسى ىستەۋدى ايتىپ قايىرات بەرەتىن.

ارادا ءبىر تالاي ۋاقىت ءوتتى، ءبىز ءوز الدىمىزعا شاڭىراق كوتەردىك، بالالى-شاعالى بولدىق، ءوزىمىزدىڭ اكە-شەشە اتانعانىمىزدى عانا ءبىلىپ، ءوزىمىزدىڭ اكە-شەشەمىزدى ۇمىتىپپىز.

كەيدە ولاردان تەلەفون كەلسە كەيىپ تە قالىپ جۇردىك، جابىرقاعان قارت كۇنىندە ەندى ول كىسىلەر بىزگە تەلەفون سوعاتىن بولدى. ءبىراق ءبىز وعان قارامادىق، ءبىز ءوز قولىمىزدى ءوز اۋىزىما جەتكەندە، قۇددى اسپاننان سالبىراپ تۇسكەندەي ولاردى ۇمىتا باستاپپىز.

كەيدە ءتىپتى: وسى كىسىلەر ءبىزدىڭ قاربالاس ەكەنىمىزدى بىلمەي مە ەكەن،-دەپ تەلەفوندى جابا سالاتىندى دا تاپتىق. اتا-انانىڭ بالاعا دەگەن ىستىق ساعىنىشىن «قاربالاسپىن» دەگەن وسى ءبىر اۋىز پاتۋاسىز ارزان سوزبەن تۇنشىقتىرىپ، تالىقسىتىپ جىبەردىك.

قازىر اكەمىز بەن شەشەمىزدىڭ دە تەلەفون سوعۋى ازايعان، بۇرىنعىداي ەمەس داۋىستارى تارعىلدانىپ، ءالسىز شىعادى. بالكىم، ولاردا ەت جۇرەكتى پەندە ەمەس پە، سۋىنعان بولار، وسىلارعا تەلەفون بەرگەنشە، بەرمەگەنىمىز جاقسى،- دەگەن شەشىمگە كەلگەن بولار، ءبىز قۇددى ساداقتىڭ ۇشىنداعى ۇشكىر جەبەگە ۇقساپ قالعاندايمىز، ەت جاقىندارىمىزدىڭ جۇرەگىنە ورىنسىز قادالىپ، ولارعا ازاپ سيلاعاندايمىز.

جەر استى پويەزىندە وتىر ەدىم، قاسىمدا ەگدە تارتقان ءبىر كىسى مەن ورتا جاستاعى ايەل ادام اڭگىمىلەسە كەتتى. قارت كىسىنىڭ شاشىن قىراۋ شالعانىمەن ءىس-ارەكەتى شيىراقى، كيم-كيىسى رەتتى ەكەن.

-جاسىڭىز ۇلعايىپ قالىپتى، جەر استى پويەزىندا جالعىز جارىم جۇرگەنىڭىز نە؟،-دەپ سۇرادى ورتا جاستارداعى كىسى قارت كىسىدەن.

-دەنساۋلىعىمدى تەكسەرتكەلى شيپاحاناعا بارا جاتىرمىن..

-ۇل-قىزىڭىز الىستا ما ەدى؟

-ولاردىڭ قىزمەتى قاربالاس، مازالاعىم كەلمەدى، ەندى قانشا جاسايدى عوي دەيسىڭ، ولسەك تە بالالاردى قيناماي ولەيىك تە.

قاريا سوڭعى ءسوزدى ايتۋى مۇڭ ەكەن، مەترونىڭ ءىشى سىلتىدەي تىندى. اينالا وتىرعان ادامدار ءۇنسىز قالدى.

قارت كىسىنىڭ قۇلازىعان كوڭىلى مەنى اۋىلداعى اتا-اناما جەتەكتەپ الا جونەلدى. ول كىسىلەر دە قاي جەردە جالعىز جارىم كەتىپ بارادى ەكەن دەشى، دەنساۋلىعىن تەكسەرتپەگەلى كوپ بولىپ ەدى.

ءبارىمىز دە اكە-شەشەمىزدى اۋىلعا تاستادىق، بارلىعىمىز ءتۇس-تۇسقا ءدان تەرىپ كەتتىك. قىزمەت تاپقاسىن ولارعا قارايلاۋعا ۋاقىت تابا المادىق. مەن قارت كىسىلەردىڭ قۇلازىعان كوڭىل-كۇيىن كورگەن سايىن اۋىلداعى اتام مەن اجەمدى ويلايمىن، اكەم مەن شەشەمدى ەسىمە تۇسىرەمىن.

ءبىز راسىندا ءوزىمىز ايتقاندي-اق قاتتى قاربالاسپىز با، مەن بۇل سۇراقتى وزىمە قايتالاي قويعانىمدا، ويلانعان بەتى وتىرىپ قالدىم.